سلام

بعد از مدتي كه توي وبلاگ فقط عكس و مطالب مختلف ميگذاشتم بالاخره موقع اون رسيد كه گروه نمايش سروش كه اين وبلاگ بخاطر اون افتتاح شده رو معرفي كنم.

گروه نمايش سروش از سال 1372 كار خودش رو با شركت در جشنواره تاتر بچه هاي مسجد شروع كرد. اون سال اولين كار اين گروه نمايش قصه دشت سبز بود كه برنده مقام دوم كارگرداني مقام اول بازيگري وبهترين كار گروهي شداز اون سال به بعد گروه نمايش سروش كارش رو عمدتا درزمينه كار كودك دنبال كرد و به مقامهاي زيادي هم دست پيدا كرد كه شرح اين مقامها و لوح تقديرها و ديپلم افتخارها رو توي يه فرصت ديگه براتون ميگم.

اون بچه هايي كه از روز اول با گروه كار كردند الان كه حدودسيزده چهارده  سال ميگذره هر كدوم براي خودشون در جايي خونه و زندگي تشكيل دادن و گاهي هم كه ضرورت  باشه در كنار گروه مثل سالهاي پيش كار ميكنن.

اگر اون موقع بازيگرها  ده پونزده تا بچه مدرسه اي بودند حالا بين اونا خلبان-وكيل دادگستري- مهندس كامپيوتر –مهندس معدن- مهندس مكانيك هواپيما-مهندس برق –مهندس شيمي و ....وجود داره.حالا كه به اون روزها فكر ميكنم مي بينم چه دنياي خوبي داشتند پر از صفا و صميميت پر از مهرباني و عشق  و پر از نور.

ياد اون روزهايي كه خسته از مدرسه به سر تمرين مي اومدند وساعتها عاشقانه كار مي كردند بخير

ياد روزهاي فراموش نشدني اجرا با اون ا سترسهاي خاص خودش بخير

ياد روزهاي تمرين وياد شادي ها و غمهاش بخير

ياد اون روزهايي كه توي سرماي سالن تمرين ميكرديم...

كبوتر سفيد  تو بايد با نيرو وقدرت خودت به جنگ كلاغ سياه بري

بچه ها اگه گفتين اون كلمه رمز كه بايد حسني بگه تا از چنگ ديو نجات پيدا كنه چيه؟

تقي؟ چرا ديوارها رو خط خطي كردي آخه من از دست تو چكار كنم؟

حالا نوبت عمو بادكنكيه شعرتو بخون...

و شعرشو ميخوند توي تمام سالن صداي موسيقي مي پيچيد

عكسي رو كه از گروه توي وبلاگ گذاشتم مربوط به نمايش شهر دندونهاست كه در سال 1382 اجرا شد . انشاالله در روزهاي بعد عكسهاي ديگري از گروه به همراه معرفي اعضاي رو براتون ميگذارم

.فعلا خداحافظ

ای خداوند !

به علمای ما مسئوليت

به عوام ما علم

به مومنان ما روشنايی

به روشنفکران ما ايمان

به متعصبين ما فهم

به فهميدگان ما تعصب

به زنان ما شعور

به مردان ما شرف

به پيران ما آگاهی

به جوانان ما اصالت

به اساتيد ما عقيده

به دانشجويان ما ...نيز عقيده

به خفتگان ما بيداری

به بيداران ما اراده

به مبلغان ما حقيقت

به دينداران ما دين

به نويسنگان ما تعهد

به هنرمندان ما درد

به شاعران ما شعور

به محققان ما هدف

به نوميدان ما اميد

به ضعيفان ما نيرو

به نشستگان ما قيام

به راکدان ما تکان

به مردگان ما حيات

به کوران ما نگاه

به خاموشان ما فرياد

به مسلمانان ما قرآن

به شيعيان ما علی

به فرقه های ما وحدت

به حسودان ما شفا

به خود بينان ما انصاف

به فحاشان ما ادب

به مجاهدان ما صبر

به مردم ما خودآگاهی

و به همه ی ملت ما همت تصميم و استعداد فداکاری و

شايستگی نجات و عزت ببخش !

ایکاروس،پسر ددالوس؛مظهر اختراع، مجسمه ساز و معمار در اساطیر یونان.مینوس شاه ددالوس و پسرش را در هزارتویی محبوس کرد که به دست ددالوس برای مینتور که نیمی گاو و نیمی آدم بود ساخته شد.ددالوس بالهایی از موم و پر ساخت و به خود و پسرش چسباند و با آنها از هزارتو گریختند و به پرواز درآمدند.ایکاروس از این پرواز سخت به شوق آمد و چندان به خورشید نزدیک گشت که موم ها آب و بال هایش جدا شدند و خود به دریا فروافتاد...

خدايا عاشقان را با غم عشق آشنا کن                                       زغمهای دگر غير از غم عشقت رها کن 

تو خود گفتی که در قلب شکسته خانه داری                                شکسته قلب من جانا به عهد خود وفا کن

خدايابی پناهم  زتوجز تو نخواهم                                                اگر عشقت گناهست ببين غرق گناهم

دودست دعا فرا برده ام بسوی آسمانها                                  که تا پر کشد ببال  غمت رها در آسمانها

چو نيلوفر عاشقانه چنان می پيچم به پای تو                            که سر تا پا بشکفد گل ز هر بندم در هوای تو

من خواب دیدم که کسی می آید

من خواب یک ستاره ی قرمز دیده ام

و پلک چشمم هی می پرد

و کفش هایم هی جفت می شوند

و کور شوم

اگر دروغ بگویم

من خواب آن ستاره ی قرمز را

وقتی که خواب نبودم دیده ام...

کسی می آید

کسی می آید

کسی دیگر

کسی بهتر

کسی که مثل هیچ کس نیست،مثل پدر نیست،مثل انسی نیست

                                                                 مثل یحیی نیست،مثل مادر نیست

و مثل آن کسیست که باید باشد

و قدش از درخت های خانه ی معمار هم بلند تر است

و صورتش

از صورت... هم روشنتر

و از برادر سید جواد هم

که رفته است

و رخت پاسبانی پوشیده است نمی ترسد

و از خود سید جواد هم که تمام اتاق های منزل ما

                                                           مال اوست نمی ترسد

و اسمش آنچنان که مادر

در اول نماز و در آخر نماز صدایش می کند

یا قضی القضات است

یا حاجت الحاجات است

و می تواند

تمام حرف های سخت کتاب کلاس سوم را

با چشم های بسته بخواند

و می تواند حتی هزار را

بی آنکه کم بیاورد از روی بیست میلیون بردارد

و می تواند از مغازه ی سید جواد، هر چه قدر که لازم دارد،

                                                                    جنس نسیه بگیرد

و می تواند کاری کند که لامپ« الله»

که سبز بود:مثل صبح سحر سبز بود.

دوباره روی آسمان مسجد مفتاحیان

روشن شود

آخ...

چقدر روشنی خوبست

چقدر روشنی خوبست

و من چقدر دلم می خواهد

که یحیی

یک چارچرخه داشته باشد

و یک چراغ زنبوری

و من چقدر دلم می خواهد

که روی چارچرخه ی یحیی میان هندوانه ها و خربزه ها

                                                                   بشینم

و دور میدان محمدیه بچرخم

آخ...

چقدر دور میدان چرخیدن خوبست

چقدر روی پشت بام خوابیدن خوبست

چقدر باغ ملی رفتن خوبست

چقدر مزه ی پپسی خوبست

چقدر سینمای فردین خوبست

و من چقدر از چیزهای خوب خوشم می آید

و من چقدر دلم می خواهد

که گیس دختر سید جواد را بکشم

چرا من این همه کوچک هستم

که در خیابان ها گم می شوم

چرا پدر که این همه کوچک نیست

و در خیابان ها هم گم نمی شود

کاری نمی کند، که آن کسی که به خواب من آمده است، روز

                                                                         آمدنش را جلو بیاندازد

و مردم محله کشتارگاه

که خاک باغچه هاشان هم خونیست

و آب حوض هاشان هم خونیست

و تخت کفش هاشان هم خونیست

چرا کاری نمی کنند

چرا کاری نمی کنند

چقدر آقتاب زمستان تنبل است

من پله های پشت بام را جارو کردم

و شیشه های پنجره را هم شسته ام

چرا پدر فقط باید

در خواب،خواب ببیند

من پله های پشت بام را جارو کردم

و شیشه های پنجره را هم شسته ام

کسی می آید

کسی می آید

کسی که در دلش با ماست، در نفسش با ماست،

                                                           در صدایش با ماست

کسی که آمدنش را

نمی شود گرفت

و دستبند زد و به زندان انداخت

کسی که زیر درخت های یحیی بچه کرده است

و روز به روز

بزرگ می شود، بزرگتر می شود

کسی که از باران، از صدای شرشر باران، از میان پچ پچ

                                                                  گل های اطلسی

کسی که از آسمان توپخانه در شب آتش بازی می آید

و سفره را می اندازد

و نان را قسمت می کند

و پپسی را قسمت می کند

و باغ ملی را قسمت می کند

و شربت سیاه سرفه را قسمت می کند

و روز اسم نویسی را قسمت می کند

و نمره ی مریض خانه را قسمت می کند

و چکمه های لاستیکی را قسمت می کند

و سینمای فردین را قسمت می کند

درخت های دختر سید جواد را قسمت می کند

و هر چه را که باد کرده باشد قسمت می کند

و سهم ما را هم می دهد

موضوع انشا: سال گذشته را چگونه گذرانديد؟

     قلم بر قلب سفيد كاغذ مي گذارم و فشار مي دهم تا انشاء ام آغاز شود. سال گذشته سال بسيار خوبي و پر بركتي مي باشد. سال گذشته پسر خاله ام زير تريلي  ۱۸  چـــرخ رفـت و له گـــــــشت و ما در مجلس ترحيمش شركت كرديم و خيلي ميوه و خرما و حلوا خورديم و خيلي خوش گذشت. ما خيلي خاك بازي كرديم. من هر چي گشتم پــــسرخاله ام را پيــدا نكردم. در آن روز پدرم مرا با بيل زد، بدون بي دليل! من در پارسال خـــيلي درس خواندم ولي نتـــوانستم قبول شوم و من را از مدرسه به بيرون پرت كردند. پدرم من را به مكانيكي فرستاد تا كـــــــــــار كـنم و اوســــــتاي من هر روز من را با زنجيرچرخ مي زد و گاهي موقع ها كه خيلي عصباني مي شد من را به زمين مي بست و دو

سه بار با ماشين يكي از مشتري ها از روي من رد مي شد. من خيلي در كارهاي خانه به مـادرم كمك مي كنم. مادرم من را در سال گذشته خيلي دوست مي داشت و من راخيلي ماچ مي كند ولي پدرم خيلي حسود است و من را لاي در آشـپزحانه مي گذاشت.درســــــال گذشته شوهر خواهرم و خواهرم خيلي از هم طلاق گرفتند و خواهرم بسيارحــــامله است و پدرم مـــــي گويد يا پسر است يا دوقلو!!!در سال گذشته مـا به مسافرت رفتيم و با قطار رفتيم. مــن در كوپه بسيار پدرم را عصباني كردم و او براي تنبيه من را روي تخت خواباند و تخت را محكـــم بست و من تا صبح همان گونه خوابيدم!پدرم در سال گذشته خيلي سيگار مي كشد و مادرم خيلي ناراحت است و هــــــــي به من ميگويد: كپي اوغلي، ولي من نمي دانم چرا وقتي مادرم به من فحش مي دهــــــد، پدرم عصـباني مي شود! در سال گذشته ما به عـــيد ديدني رفتيم و من حدودا خيـــــلي عيدي جـمع كرده ام، ولي پدرم همه آن ها را از من گرفت و آنتن مـــــــاهواره اي خريد كه بسيار بــد آموزي دارد و من نگاه نمي كنم و پدرم از صبح تا شب شوهاي بي نــاموسي نگاه مي كند و بشكن مي زند. پــــــدرم در سال گذشته رژيم گرفته است و هر شب با دوست هايش آب و ماست و خيار مي خورند و مي خندند، گاهي وقتا هم آب با چيپس و ماست موسير! پدرم هر وقت آب می خورد بسیار مامانم را ماچ و بوسه می نماید و قربون صدقه اش میرود اما نمی دانم چرا مامانم دوست ندارد پدرم آب بخورد.مخصوصاً شب ها!مامان من پارسال بسیار مریض شده است.او موهایش را بسیار کوتاه کرده و از ته زده است.پدرم اصلاً مدل موهای مامانم را دوست ندارد.پدرم می گوید مدل موهای مامان من سرطان می باشد.مامان من هر روز با درس شیمی ،درمان میشود!او بسیار ضعیف می باشد.دکتر میگوید او یک ماه مهمان میباشد!!!پدرم بسیار به مطب دکترمیرود.اسم منشی مطب دکتر مادرم(به گفته پدر) جیگر طلا می باشد.پدرم هفته ای یکبار در رستوران یا در پارک با جیگر طلا قرار می گذارد تا در مورد وضعیت مامان از او راهنمایی بخواهد!!!برادر کوچک من از پارسال بسیار مرده می باشد!او موقع رد شدن از خیابان با یک پیکان دزدیده می باشد.پلیس می گوید اورا تجاوز کرده اند و خفه اش کردند!پارسال جسد او را در بیابان اطراف ورامین پیدا کردند.اما برادر من سر نداشت !به همین دلیل من فکر میکنم برادرم به خاطر خفگی مرده است چون دهان برای نفس کشیدن نداشته نمی باشد!برادر بزرگم پارسال از سربازی برگشته می باشد.او می گوید در سربازی متوجه شده که پسر نمی باشد و دختر می باشد.دکتر می گوید برادر من ترانس سکشوال می باشد ولی اسم او ممد می باشد.برادرم اصرار دارد ما به او شهناز بگوییم!

من خيلي سال گذشته را دوست دارم و اين بود انشاي من...

چشمان کم فروغش را به آرامی روی هم
 گذاشت به سختی نفس می کشيد . گوشه ای تکيه  داده بود . درد تمامی وجودش را فرا
 گرفته بود. اينروزها فقط به گذشته اش فکر ميکرد. بخاطر می آورد که دوران جوانيش را سراسر  در گرفتاری و مشقت گذرانده بود. براستی از زندگی  چه چيزي فهميده بود ؟ از هنگامی که توانست دست چپ و راستش را از هم بشناسد کار کرده بود تا بتواند شکم خود را سير کند.

حالا فکر ميکرد چرا در تمام طول عمرش عذاب کشيده است. چرا نبايد مثل خيلي هاي ديگر زندگي آرام و بي دردسري داشته باشد؟ چرا بعضي ها از اول در جايي بدنيا
مي آيند که آينده و خوشبختي شان تضمين است و بعضي ها در جايي متولد مي شوند که بايد تلاش کنند تا به آسايش برسند وبعضي ها نه تنها با تلاش شبانه روزي به آسايش
نمي رسند بلکه روزبروز برمشکلاتشان افزوده مي شود.

در همين فکرها بود که پسر بزرگش گفت : آقا جون بهتر شديد يا نه ؟ پيرمرد اشاره اي به کيسه روي کمد انداخت . پسر کيسه کوچک پارچه اي را پايين آورد و آنرا باز کرده و از داخل آن يک تسبيح قديمي. چند تا انگشتر عقيق و يک بسته کوچک کاغذي را که با نخ پيچيده  شده بود بيرون آورد. پيرمرد به سختي نخهاي دور کاغذ را باز کرد . کاغذ کوچکي را بيرون‌آورد و به پسر بزرگش داد. سپس شروع به خواندن کرد.

هزار دشمنم ار مي کند قصد هلاک

آرام براي خود زمزمه کرد. . . . لحظاتي بعد دست از خواندن کشيد . نگاه عميق و ملامت آميزي به پدر کرد نامه را روي زمين گذاشت و پدر را ترک کرد. پسر دوم نامه را برداشت نگاهي به آن انداخت و بدنبال برادر رفت.

دختر قطره اشکي را که به گونه هاي پدر نشسته بود به آرامي با دستهاي لطيفش پاک
 کرد . نامه را برداشت و ادامه داد: بالاخره آنروز فرا خواهد رسيد و انتظارم به پايان مي رسد. مرا از اين زندان نجات خواهي داد و عشق را در زندگيم معنا خواهي کرد. دوازده سال است که انتظارت چشمهايم را بدر دوخته است. محبوب من روياي من . هر روز به اميد ديدارت صبح را به شب
 مي رسانم. درغريبي و فراق و غم دل پير شدم. دختر نگاهي به تاريخ نامه کرد.1/1/62 . اين نامه موقعي نوشته شده بود که او شيش ساله بوده است. نتوانست نسبت به علامت سؤال بزرگي که در مغزش بوجود آمده بود بي تفاوت بماند. در حاليکه چشمانش پر از اشک شده بود به چهره دگرگون پدرش خيره شد و پرسيد: اين نامه را براي کجا نوشته اي ؟ پدر به آرامي دست دخترش را در دست گرفت . دختر دست پدر را فشرد و سؤالش را تکرار کرد.

پدر سرش را پايين انداخت  من . . . . ..  من . . . . .  سرفه امانش نداد. آنقدر سرفه کرد که نفسهايش به شماره افتاد . دختر با دستمال خوني را که از دهان پدرش آمده بود پاک کرد. سرفه هاي پدر لحظه به لحظه شديدتر مي شد. در همان حال سرفه نامه را از دختر گرفت و به سختي دوباره آنرا تا کرد. دختر دوباره گفت : آقا جون . . . اين
 کيه ؟ اين کيه  که دوازده سال منتظرش بوديد؟ مادر ميدونست ؟ چرا جواب نميديد؟ اين  کيه ؟ اين را گفت و از جا بلند شد.

مدتي توي اتاق قدم زد و بعد به حياط رفت . نمي توانست قبول  کند که پدرش دل به مهر کسي بجز مادرش سپرده بهيچ طريقي نميتوانست(ادامه در روزهای بعد)