چهار و نيم 

       پیرزن نگاهی به ساعت دیواری کهنه توی اتاقش انداخت.

ناگهان چقدر زود دیر میشود

حرفهاي نسنجيده چقدر از رابطه هاي دوستي رو خراب ميكنه؟؟؟چند بار دل دوستان و عزيزانمونو با حرفهاي نسنجيده شكستيم؟آيا اگر همون حرفها رو با همون شرايط به خودمون ميزدن ناراحت نميشديم؟؟چقدر خودمونو جاي افراد ديگه گذاشتيم؟واضح تر بگم..

بعضي وقت ها اينقدر سريع دلم ميشكنه كه خودم باورم نميشه.اگه يك لحظه خودمو كنترل نكنم اشكم مثل بارون بهاري جاري ميشه.خيلي از حرفها مسائل برخوردها  اصلا و واقعا برام مهم نيست . اما يه تعداد محدودي از رفتار و حركات رو به عنوان آرمان و معيار قبول كردم كه هيچ وقت نتونستم ازشون بگذرم.چيزهاي عجيب و غريبي هم نيستند.تقريبا همه بديهيات.همه اون چيزهايي كه حداقل شعور انساني رو مي طلبه.

از كسي توقع ندارم.اما وقتي كسي ازم كمكي ميخواد دوست دارم تا اونجا كه ميتونم بهش كمك كنم.هيچ وقت هم از اين وضع ناراحت نبودم.از وقتي يادم مياد اينجوري بودم.خدای مهربان رو هم شکر میکنم که به من این نعمت رو داده که تحمل و صبر بسیار زیادی داشته باشم و بتونم خیلی از چیزها رو تحمل کنم و مورد اعتماد دوستام باشم.

حالا دارم به اين نتيجه ميرسم كه من يه احمقم.

همين و همين