حالا بعد از بیست و سه سال:

  فیلم اول.........................................................فیلم دوم

 چقدر زود گذشت.

چو ايران نباشد تن من مباد

بدين بوم و بر زنده يك تن مباد

دريغ است ايران كه ويران شود

كنام پلنگان و شيران شود

وقتی در آخرین روز تابستان سال 59دژخیمان عراق به خاک ابران حمله کرد و بی رحمانه مردم بی دفاع مارو قتل عام کرد،اگر همونجوری که فردوسی پیش بینی کرده بود سر به سر تن به کشتن نمیدادیم،سردار قادسیه به قولش عمل میکرد و سه روزه به تهران میرسید و بار دیگه باید ننگ حکومت اعراب رو به جون می خریدیم.اگر همت و غیرت جوانان آن زمان نبودکه با کمترین سلاح ها به جنگ پیشرفته ترین ابزار جنگی بروند،حالا ایران ویران شده بود و چیزی برای بالیدن نداشتیم.

این خون ایرانی بود که جوشید وارتش عراق رو توی خودش غرق کرد.چه جوانان نازنینی رو از دست دادیم تا خاکمون حفظ بشه.تا الان راحت بنشینیم و ....

صدام شوخی نداشت. وقتی توی جبهه ها زورش نرسید به جان شهرها افتاد.چه روزها و شبهایی که ناگهان آژیر قرمز می کشیدند و لحظاتی بعد صدای انفجاری شهر رو می لرزوند.تا اون لحظه هارو ندیده باشی هرگز نمیتونی تصورش کنی.یادم میاد توی مدرسه مون صندوق جمع آوری کمکهای مردمی برای جبهه ها گذاشته بودند.با چه شور و علاقه ای هر چیزی که داشتیم و می تونستیم برای رزمنده ها میفرستادیم.

نه....نمیتونی اون روزها رو توی ذهنت تصور کنی.مگر اینکه فیلمهای پخش نشده جنگ رو ببینی.

خونواده ای رو که همه با هم زیر آوار موندند

سربازی که  از اون فقط یک ستون فقرات مونده

سری که تنش رو صد متر اونطرفتر پیدا میکنی

تن غرق به خون شهیدی که 1200 گلوله تزیینش کرده

حالا که بیست سال از اون روزها میگذره دعا میکنم هرگز هرگز هرگز دیگه اون روزها تکرار نشه.

8 سال با تمام وجودمون جنگیدیم و با خونمون خاکمونو حفظ کردیم.

آیا حالا هم جوانان ما حاضرند اون حماسه رو تکرار کنند؟

آیا اگر متجاوزی آهنگ خاک ایران کنه دلاورانی تربیت کرده ایم که جلوی اونو بگیرن؟